سرزمین رویــاهای من
منت دونان
زدن با مژه بر موئي گره ها
به ناخن آهن تفته بريدن
ز روح فاسد پيران نادان
حجاب جهل ظلماني دريدن
به گوش كر شده مدهوش گشته
صداي پاي صوري را شنيدن
به چشم كور از راهي بسي دور
بخوبي پشه ي پرنده ديدن
به جسم خود بدون پا و بي پر
به جوف صخره اي سختي پريدن
گرفتن شر زه شيري را در آغوش
ميان آتش سوزان خزيدن
كشيدن قله ي الوند بر پشت
پس آنگه روي خار وخس دويدن
مرا آسان تر و خوشتر بود زان
كه بار منت دونان كشيدن.
|
چند دوبيتي |
|
به صحـرا بنگرم صحـرا تو بينم به دريــا بنگرم دريــا تو بينم بهرجا بنگرم كوه و در و دشت نشان از قامت رعنا تو بينم |
|
ز دست ديده و دل ، هر دو فرياد كه هر چه ديده بيند دل كند ياد بسازم خنجري نيشش ز پولـاد زنــم بر ديــده تــا دل گـــردد آزاد |
|
مـكن كاري كه بر پــا سنگت آيـد جهان با اين فراخي تنگت آيد چو فردا نامه خوانان نامه خوانند تو را از نامه خواندن ننگت آيد |
|
مـــن آن آزرده ء بـيخــانـمـانــم من آن محنت نصيب ِسخت جانم من آن سرگشته خارم در بيابان كـه هــر بــادي وزد پيـشش دوانم |
|
يـكي بـرزيـگري نـالـان در ايـن دشت به چشم خونفشان آلـاله ميكشت همي كشت و همي گفت اي دريغا كه بايد كِشتن و هِشتن در اين دشت |
|
خـداونـدا به فــرياد دلــم رس كس بيكس تويي من مانده بيكس همه گويند طاهر كس نداره خـــدا يـــار مـنـه چـه حـاجــت كـس |
|
دلـي ديـرم خـريـدار محبت كـزو گـرمست بـازار محبت لباسي بافتم بر قامت دل ز پــود مـحنت و تـار محبت |
|
واي آن روزي كه قاضيمان خدا بي بـه مـيــزان و صــراطـم مــاجـرا بـي به نـوبـت ميرونـد پــيـر و جـوانـان واي آن ساعت كه نوبت زان ما بي |
|
دلـا غافل ز سبحاني چه حاصل مطيع نفس و شيطاني چه حاصل بـود قــدر تــو افــزون از مـلــائــك تـو قــدر خود نميداني چه حـاصل |
يـار مـرا , غار مـرا , عشق جگر خـوار مـرا يـار تـوئی , غار تـوئی , خواجه نگهدار مـرا
نوح تـوئی , روح تـوئی , فاتح و مفتوح تـوئی سينه مشروح تـوی , بر در اسرار مـرا
نـور تـوئی , سـور تـوئی , دولت منصور تـوئی مرغ کــه طور تـوئی , خسته به منقار مـرا
قطره توئی , بحر توئی , لطف توئی , قهر تـوئی قند تـوئی , زهر تـوئی , بيش ميازار مـرا
حجره خورشيد تـوئی , خانـه ناهيـد تـوئی روضه اوميد تـوئی , راه ده ای يار مـرا
روز تـوئی , روزه تـوئی , حاصل در يـوزه تـوئی آب تـوئی , کوزه تـوئی , آب ده اين بار مـرا
دانه تـوئی , دام تـوی , باده تـوئی , جام تـوئی پخته تـوئی , خام تـوئی , خام بمـگذار مـرا
اين تن اگر کم تندی , راه دلم کم زنـدی راه شـدی تا نبـدی , اين همه گفتار مـرا
*******
مرده بدم زنده شدم ، گريه بدم خنده شدم دولت عشق آمد و من دولت پاينده شدم
ديده سيرست مرا ، جان دليرست مرا زهره شيرست مرا ، زهره تابنده شدم
گفــت که : ديوانه نه ، لايق اين خانه نه رفتم و ديوانه شدم سلسله بندنده شدم
گفــت که : سرمست نه ، رو که از اين دست نه رفتم و سرمست شدم و ز طرب آکنده شدم
گفــت که : تو کشته نه ، در طرب آغشته نه پيش رخ زنده کنش کشته و افکنده شدم
گفــت که : تو زير ککی ، مست خيالی و شکی گول شدم ، هول شدم ، وز همه بر کنده شدم
گفــت که : تو شمع شدی ، قبله اين جمع شدی جمع نيم ، شمع نيم ، دود پراکنده شدم
گفــت که : شيخی و سری ، پيش رو و راه بری شيخ نيم ، پيش نيم ، امر ترا بنده شدم
گفــت که : با بال و پری ، من پر و بالت ندهم در هوس بال و پرش بی پر و پرکنده شدم
گفت مرا دولت نو ، راه مرو رنجه مشو زانک من از لطف و کرم سوی تو آينده شدم
گفت مرا عشق کهن ، از بر ما نقل مکن گفتم آری نکنم ، ساکن و باشنده شدم
چشمه خورشيد توئی ، سايه گه بيد منم چونک زدی بر سر من پست و گدازنده شدم
تابش جان يافت دلم ، وا شد و بشکافت دلم اطلس نو بافت دلم ، دشمن اين ژنده شدم
صورت جان وقت سحر ، لاف همی زد ز بطر بنده و خربنده بدم ، شاه و خداونده شدم
شکر کند کاغذ تو از شکر بی حد تو کامد او در بر من ، با وی ماننده شدم
شکر کند خاک دژم ، از فلک و چرخ بخم کز نظر و گردش او نور پذيرنده شدم
شکر کند چرخ فلک ، از ملک و ملک و ملک کز کرم و بخشش او روشن و بخشنده شدم
شکر کند عارف حق کز همه بر ديم سبق بر زبر هفت طبق ، اختر رخشنده شدم
زهره بدم ماه شدم چرخ دو صد تاه شدم يوسف بودم ز کنون يوسف زاينده شدم
از توا م ای شهره قمر ، در من و در خود بنگر کز اثر خنده تو گلشن خندنده شدم
باش چو شطرنج روان خامش و خود جمله زبان کز رخ آن شاه جهان فرخ و فرخنده شدم
*****
ای عاشقان , ای عاشقان من خاک را گوهر کنم وی مطربان , وی مطربان دف شما پر زر کنم
باز آمدم , باز آمدم , از پيش آن يار آمدم در من نگر , در من نگر , بهر تو غمخوار آمدم
شاد آمدم , شاد آمدم , از جمله آزاد آمدم چندين هزاران سال شد تا من بگفتار آمدم
آنجا روم , آنجا روم , بالا بدم بالا روم بازم رهان , بازم رهان کاينجا بزنهار آمدم
من مرغ لاهوتی بدم , ديدی که ناسوتی شدم دامش نديدم ناگهان در وی گرفتار آمدم
من نور پاکم ای پسر , نه مشت خاکم مختصر آخر صدف من نيستم , من در شهوار آمدم
ما را بچشم سر مبين , ما را بچشم سر ببين آنجا بيا , ما را ببين کاينجا سبکسار آمدم
از چار مادر برترم وز هفت آبا نيز هم من گوهر کانی بدم کاينجا بديدار آمدم
يارم به بازار آمدست , چالاک و هشيار آمدست ورنه ببازارم چه کار ويرا طلب کار آمدم
ای شمس تبريزی , نظر در کل عالم کی کنی کندر بيابان فنا جان و دل افکار آمدم
*****
اندک اندک جمع مستان می رسنـــد اندک اندک می پرستان می رسنـــد
دلنوازان ناز نازان در ره اند گلعذاران از گلستان می رسنـــد
اندک اندک زين جهان هست و نيست نيستان رفتند و هستان می رسنـــد
جمله دامنهای پر زر همچو کان از برای تنگ دستان می رسنـــد
لاغران خسته از مرعای عشــق فربهان و تندرستان می رسنـــد
جان پاکان چون شعاع آفتــاب از چنان بالا بپستان می رسنـــد
خرم آن باغی که بهر مريــمان ميوه های نو ز مستان می رسنـــد
اصلشان لطفست و هم واگشت لطف هم ز بستان سوی بستان می رسنـــد
*****
دل من کار تــو دارد , گل گلنار تــو دارد چه نکوبخت درختی که برو بار تــو دارد
چه کند چرخ فلک را ؟ چه کند عالم شک را ؟ چو بر آن چرخ معانی مهش انوار تــو دارد
بخدا ديو ملامـت برهد روز قيامت اگر او مهر تــو دارد , اگر اقرار تــو دارد
بخدا حور و فرشته , بدو صد نور سرشته نبرد سر , نپرد جان , اگر انکار تــو دارد
تو کيی ؟ آنک ز خاکی تو و من سازی و گويی نه چنان ساختمت من که کس انکار تــو دارد
ز بلا های معظم نخورد غم , نخورد غم دل منصور حلاجی , که سر دار تــو دارد
چو ملک کوفت دمامه بنه ای عقل عمامه تو مپندار که آن مه غم دستار تــو دارد
بمر ای خواجه زمانی , مگشا هيچ دکانی تو مپندار که روزی همه بازار تــو دارد
تو از آن روز که زادی هدف نعمت و دادی نه کليد در روزی دل طرار تــو دارد
بن هر بيح و گياهی خورد رزق الهی همه وسواس و عقيله دل بيمار تــو دارد
طمع روزی جان کن, سوی فردوس کشان کن که ز هر برگ و نباتش شکر انبار تــو دارد
نه کدوی سر هر کس می راوق تــو دارد نه هران دست که خارد گل بی خار تــو دارد
چو کدو پاک بشويد ز کدو باده برويد که سر و سينه پاکان می از آثار تــو دارد
خمش ای بلبل جانها که غبارست زبانها که دل و جان سخنها نظر يار تــو دارد
بنما شمس حقايق تو ز تبريز مشارق که مه و شمس و عطارد غم ديدار تــو دارد
******
شمس و قمرم آمد , سمع و بصرم آمد وان سيم برم آمد وان کان زرم آمد
مستی سرم آمد نور نظرم آمد چيز دگر ار خواهی چيز دگرم آمد
آن راه زنم آمد , توبه شکنم آمد وان يوسف سيمين بر , ناگه ببرم آمد
امروز به از دينه , ای مونس ديرينه دی مست بدان بودم , کز وی خبرم آمد
آنکس که همی جستم , دی من بچراغ او را امروز چو تنگ گل , بر رهگذرم آمد
دو دست کمر کرد او , بگرفت مرا در بر زان تاج نکورويان نادر کمرم آمد
آن باغ و بهارش بين , وان خمر خمارش بين وان هضم و گوارش بين چون گلشکرم آمد
از مرگ چرا ترسم کو آب حيات آمد وز طعنه چرا ترسم چون او سپرم آمد
امروز سليمانم کانگشتريم دادی وان تاج ملوکانه بر فرق سرم آمد
از حد چو بشد دردم در عشق سفر کردم يارب چه سعادتها که زين سفرم آمد
وقتست که می نوشم تا برق زند هوشم وقتست که بر پرم چون بال و پرم آمد
وقتست که در تابم چون صبح درين عالم وقتست که بر غرم چون شير نرم آمد
بيتی دو بماند اما , بردند مرا , جانا جايی که جهان آنجا بس مختصرم آمد
| کارم بیکی طرفه نگار افتادا | وا فریادا ز عشق وا فریادا |
| ور نه من و عشق هر چه بادا بادا | گر داد من شکسته دادا دادا |
| ********** | |
| در خواب نمای چهره باری یارا | گفتم صنما لاله رخا دلدارا |
| خواهی که دگر به خواب بینی ما را | گفتا که روی به خواب بی ما وانگه |
| ********** | |
| طاعت همه فسق و کعبه دیرست ترا | در کعبه اگر دل سوی غیرست ترا |
| می نوش که عاقبت بخیرست ترا | ور دل به خدا و ساکن میکدهای |
| ********** | |
| دردانه کجا حوصله مور کجا | وصل تو کجا و من مهجور کجا |
| پروانه کجا و آتش طور کجا | هر چند ز سوختن ندارم باکی |
| ********** | |
| خواهم که کشد جان من آزار ترا | تا درد رسید چشم خونخوار ترا |
| دردی نرسد نرگس بیمار ترا | یا رب که ز چشم زخم دوران هرگز |
| ********** | |
| ای ماه نشابور نشابور ترا | گفتی که منم ماه نشابور سرا |
| با ما بنگویی که خصومت ز چرا | آن تو ترا و آن ما نیز ترا |
| ********** | |
| راهی که درو نجات باشد بنما | یا رب ز کرم دری برویم بگشا |
| جز یاد تو هر چه هست بر از دل ما | مستغنیم از هر دو جهان کن به کرم |
| ********** | |
| هر چند که هست جرم و عصیان ما را | یا رب مکن از لطف پریشان ما را |
| محتاج بغیر خود مگردان ما را | ذات تو غنی بوده و ما محتاجیم |
| ********** | |
| گر در ره کعبه میدوانی ما را | گر بر در دیر مینشانی ما را |
| خوش آنکه ز خویش وارهانی ما را | اینها همگی لازمهی هستی ماست |
| ********** | |
| وز خست خود خاک شوم هر کس را | تا چند کشم غصهی هر ناکس را |
| دادم سه طلاق این فلک اطلس را | کارم به دعا چو برنمیآید راست |
| ********** | |
| یا رب به حسین و حسن و آلعبا | یا رب به محمد و علی و زهرا |
| بیمنت خلق یا علی الاعلا | کز لطف برآر حاجتم در دو سرا |
| ********** | |
| ای تیر شهاب ثاقب شست خدا | ای شیر سرافراز زبردست خدا |
| دست من و دامن تو ای دست خدا | آزادم کن ز دست این بیدستان |
| ********** | |
| کز پنبهی تن دانهی جان کرد جدا | منصور حلاج آن نهنگ دریا |
| منصور کجا بود؟ خدا بود خدا | روزیکه انا الحق به زبان میآورد |
| ********** | |
| زیرا که بدیدنت شتابست مرا | در دیده بجای خواب آبست مرا |
| ای بیخبران چه جای خوابست مرا | گویند بخواب تا به خوابش بینی |
| ********** | |
| آرامش جان ناتوانست مرا | آن رشته که قوت روانست مرا |
| پیوند چو با رشتهی جانست مرا | بر لب چو کشی جان کشدم از پی آن |
| ********** | |
| گفتا سببی هست بگویم آن را | پرسیدم ازو واسطهی هجران را |
| من جان توام کسی نبیند جان را | من چشم توام اگر نبینی چه عجب |
| ********** | |
| روزی ده جن و انس و هم یاران را | ای دوست دوا فرست بیماران را |
| بر کشت امید ما بده باران را | ما تشنه لبان وادی حرمانیم |
| ********** | |
| دوزخ بد را بهشت مر نیکان را | تسبیح ملک را و صفا رضوان را |
| جانان ما را و جان ما جانان را | دیبا جم را و قیصر و خاقان را |
| ********** | |
| عیب ره مردان نتوان کرد آنرا | هرگاه که بینی دو سه سرگردانرا |
| بدنام کند ره جوانمردان را | تقلید دو سه مقلد بیمعنی |
| ********** | |
| بر چهره نهاد زلف عنبر بو را | دی شانه زد آن ماه خم گیسو را |
| تا هر که نه محرم نشناسد او را | پوشید بدین حیله رخ نیکو را |
| ********** | |
| گر کافر و گبر و بتپرستی بازآ | بازآ بازآ هر آنچه هستی بازآ |
| صد بار اگر توبه شکستی بازآ | این درگه ما درگه نومیدی نیست |
| ********** | |
| یک دلبر ما به که دو صد دل بر ما | ای دلبر ما مباش بی دل بر ما |
| یا دل بر ما فرست یا دلبر ما | نه دل بر ما نه دلبر اندر بر ما |
| ********** | |
| درد تو شده خانه فروش دل ما | ای کرده غمت غارت هوش دل ما |
| عشق تو مر او گفت به گوش دل ما | رمزی که مقدسان ازو محرومند |
| ********** | |
| مجموعهی فعل زشت هنگامهی ما | مستغرق نیل معصیت جامهی ما |
| آنجا نگشایند مگر نامهی ما | گویند که روز حشر شب مینشود |
| ********** | |
| متواریک و ز حاسدان پنهانا | مهمان تو خواهم آمدن جانانا |
| با ما کس را به خانه در منشانا | خالی کن این خانه، پس مهمان آ |
| ********** | |
| تا به شود آن دو چشم بادامینا | من دوش دعا کردم و باد آمینا |
| در دیدهی بدخواه تو بادامینا | از دیدهی بدخواه ترا چشم رسید |
| ********** | |
| شد همچو ر کاب حلقه چشم از تب و تاب | بر تافت عنان صبوری از جان خراب |
| گر دولت پابوس تو یابم چو رکاب | دیگر چو عنان نپیچم از حکم تو سر |
| ********** | |
| گه سر گردان بحر غم همچو حباب | گه میگردم بر آتش هجر کباب |
| گه بر سر آتشم گهی بر سر آب | القصه چو خار و خس درین دیر خراب |
| ********** | |
| نیصبر پدیدست و نه هو شست امشب | کارم همه ناله و خروشست امشب |
| کفارهی خوشدلی دوشست امشب | دوشم خوش بود ساعتی پنداری |
| ********** | |
| وز دور زمانه عدل سلطان مطلب | از چرخ فلک گردش یکسان مطلب |
| آزار دل هیچ مسلمان مطلب | روزی پنج در جهان خواهی بود |
| ********** | |
| خلقی بهزار دیده بر من بگریست | دیروز که چشم تو بمن در نگریست |
| میباید مرد و باز میباید زیست | هر روز هزار بار در عشق تو ام |
| ********** | |
| بی یار و دیار اگر بود خود غم نیست | عاشق نتواند که دمی بی غم زیست |
| هجران و وصال را ندانست که چیست | خوش آنکه بیک کرشمه جان کرد نثار |
| ********** | |
| چه پنداری که گورم از عشق تهیست | گر مرده بوم بر آمده سالی بیست |
| آواز آید که حال معشوقم چیست | گر دست بخاک بر نهی کین جا کیست |
| ********** | |
| میگفتم عشق و میندانستم چیست | میگفتم یار و میندانستم کیست |
| ور عشق اینست چون توان بی او زیست | گر یار اینست چون توان بی او بود |
| ********** | |
| وی جان بدرآ اینهمه رعنایی چیست | ای دل همه خون شوی شکیبایی چیست |
| نادیده به حال دوست بینایی چیست | ای دیده چه مردمیست شرمت بادا |
| ********** | |
| آغشته به خون عاشق افگاریست | اندر همه دشت خاوران گر خاریست |
| ما را همه در خورست مشکل کاریست | هر جا که پریرخی و گلرخساریست |
| ********** | |
| گرداب درو چو دام و کشتی نفسیست | در بحر یقین که در تحقیق بسیست |
|
هر موج اشارهای ز ابروی کسیست |
هر گوش صدف حلقهی چشمیست پر آب |
| ********** | |
| امن و راحت به ذلت و درویشیست | رنج مردم ز پیشی و از بیشیست |
| گر با خرد و بدانشت هم خویشیست | بگزین تنگ دستی از این عالم |
| ********** | |
| ماییم به درد عشق تا جان باقیست | ما عاشق و عهد جان ما مشتاقیست |
| می خون جگر مردم چشمم ساقیست | غم نقل و ندیم درد و مطرب ناله |
| ********** | |
| زو داد مکن گرت به هر دم ستمیست | چون حاصل عمر تو فریبی و دمیست |
| گردی و شراری و نسیمی و نمیست | مغرور مشو بخود که اصل من و تو |
| حالا چـرا | |
| بي وفـا حـالا کــه من افـتــاده ام از پـا چـرا | آمـدي، جـانـم بـه قـربـانـت ولــي حـالا چـرا |
| سنگدل اين زودتر مي خــواستي، حالا چـرا | نوشـدارويي و بعـد از مرگ سهـراب آمدي |
| من که يک امروز مهـمـان توام، فـردا چـرا | عـمر ما را مهلت امروز و فرداي تو نيست |
| ديگـر اکنون با جوانان ناز کـن، بـا مـا چـرا | نـازنـيـنا مـا بـه نـاز تـو جـوانـــي داده ايــم |
| اين همه غافل شدن از چون مني شيدا چـرا | وه کـه بـا ايـن عـمرهـاي کـوتـه بي اعـتبار |
| اي لـب شـيـرين جـواب تـلخ سربالا چـــرا | شورفرهادم به پرسش سر بزير افکنده بود |
| اين قدر با بخت خواب آلود من، لالا چـرا | اي شب هجران که يکدم در تو چشم من نخفت |
| در شگـفـتم من نمي پاشد ز هـم دنــيـا چـرا | آسمان چـون جمع مشتاقان پريشان مي کند |
| خامُـشي شـرط وفـاداري بـود، غـوغـا چـرا | در خـزان هـجر گـل اي بلبل طبع حــزين |
| اين سفـر راه قـيامت مي روي، تـنهـا چـرا | شهـريارا بي حبـيب خود نمي کردي سفر |
ماموستا هيمن (سيّد محمّد امين شيخ الاسلامى) متولّد 1300 هـ.ش
For Kurdish girl
بـو كـچـــه كـورديـك
كچـــه كورديـكى نه شمـيل و لـه بــارى
به وه ى نيه ماوه ييكه چوويه شـارى
ئه گه ر پيت خوشه هه روا بتپه ره ستم
نه كه ى لا ده ى له دابى كورده وارى
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ-
ماموستا صيدى هورامى (1199 هـ.ش)
عربى- هورامى
ئه ر سه راسه ر زيل و من گيليش پونه
غـيــرُ حبـّـك فـي فـؤادي ليـس شـيء
شيـخ و پير مه للا و مــير گـرد عاشــقو
مـــا عـلـيـهــــم لومــــة إلّا عَــلـَــيّ
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ماموستا قانع (ملا محمّد فرزند شيخ قادر)
وه سيه تي دايك بو كچ
كچــم رولـه ى كزوله ى به رده بـاريم
چراى روناكي بى ده ستى و هه ژاريم
كچم پارچه ى نه ژاكــاوى زه مانـه م
نه تيجه ى ئيهتــيمامى خويـــنده واريم
وه ره گوى را گــره بو په ندى دايكت
فه ره ح به خشى ده رونى بى قه راريم
كچم هوشى حه يا وناموسى خوت بى
نه كه ى كارى زياد كه ى ده ردى كاريم
نه خوى هه رگيز فريوى ساده روويان
نه بيته هوى زيــادى شين و زاريـم
كچم هوشيارى خوت به تاكو مردن
وه كوو من به به زرنگى و هوشياريم
كچم وه للا هه مووى داخى كچــانه
نه خــوشين و كــزى و بى ئيختــياريم
نه ته نــيا وه ســيه تم بو تويه روله
فـيـــداكارى كچـانى كــورده واريـم
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ماموستا مولوى (سيد عبدالرحيم تاوگوزى) متولّد 1221 هـ.ش
Spring
وه هــــار
وه هاره ن سه ورزه ن ئاو ه ن سه ركاوه ن
هاژه ى وه فراوه ن شاخه ى شه تاوه ن
ساقــى يه ن باده ن نه سيــمه ن بــاده ن
بولــبول جــه ده ورى گولان ئــازاده ن
به زمه ن شادى يه ن عه يشه ن نيشاته ن
كه يفه ن شوخى يه ن شه وقه ن حه ياته ن
سه نگه ن كوساره ن سه ركووه ن هه رده ن
خه مه ن مه ينه ته ن زوخا وه ن ده رده ن
هيــجران دورى يـه ن عيجزه ن فــيراقه ن
واوه يلا و شينه ن ناله ى عو شاقه ن
سه بزه ن سوســه نه ن نه وروز گولانه ن
كه مه ره ن هه رده ن مله ن كه لانه ن
سه رعى يه ن شه يدان نه جده ن مه جنوونه ن
مه زاقه ن جامه ن پياله ى هوونـه ن
يا ره سول شه مال شنه ي بالاته ن
حه رير حه سره ت مه ند كالاي ئالاته ن
وه نه وشه مه ستي بوي عاره قته ن
گولباخ هه منامي موباره كته ن
مانگي چوارده ويش حه شارده وه
چوون به دري سيماي تو دره وشياوه
شه و نم وه شحاله ن چون ناميش بريان
وه عاره قي تو ميسالش دريان
به ره زا ره قسان شادي جه لاشه ن
شه مال بوي جه ناب سه وقاتي راشه ن
خـوا يارت بو !
ئاخر پيغمه مبه ر ئاخر زه مانه ن
ده ريای ره حمه ته ن كه هفی ئه مانه ن
گشت دينی به دين ئه و به تال كريان
تا روی قيامه ت دين به ئه و دريان
په ری ئينس وجينّ عامه ن بيعثه تش
باقی مه خلوقات په ری خزمه تش
ئيسم و نه سه بش مه بو بزانی
په ی ته مام بيه و ئه صل وئيمانی
ئيسمش محمّد ، محمود و احمد
بابه ش عبدلله نازاری ئه مجه د
عبدالمطّلب جه د ّ شه ن، هاشم
ئه علا جه دّ شه ن، شای ابوالقاسم
ئه داش ئامينی كه ريمه ی وه هه ب
وه ته نش مه كه طا يفه ش عه ره ب
ها شمی زوبده ی طا يفه ی قوره يش
هه ر جه مه كه نه وه حی ئا ما په يش
جه چل ساله نه بی به پيغه مبه ر
په نجاو يه رينه كوچش كه و تنه وه ر
شی په ی مه دينه ی ئا نازه نينه
ئيسه مه ر قه دش ها جه مه د ينه
سرمه چشم فلك
اي غبــار خاك كـويت سرمـه چشـم فـلك
اي به تو محتاجْ خلقِ هردو عالَم يك به يك
يا رسول الله تويي كـان ملاحت پـر كمال
كز تو بايد بـرد خـوبان دو عالـم را نمـك
هر كه او امروز مالـَد روي بر خاك درت
آن مبارك روي فـردا كي در آيد در فلك
شام «سُبحانَ الّذي أسري بِعَبدِهِ» شد سوار
بر بُراق راهواري برق همچون تيز و تك
در مقـام قـاب قَوسَينت خــدا كــرده سلام
تو رسانيدي سلامِ حق به امّت يك به يك
از خدايت رحمت واز تو شفاعت روزمحشر
در نجـاتِ عاصيـانِ امّتِ تـو نيست شـك
تا مـَلك بشنوده است صلوات تو از امّتت
عـذرخـواهي از گناهي امّت تو شد مـلك
گـر نبودي روي تو ، مي بود در كتمِ عَدَم
هم وليّ و هم نبيّ و هم سماوات و سَمَك
مرغ جـان ها را بود پر از صلوات لطف تو
بي پر تـو اينچنـين نتـوان پريدن بـر فلك
نـام هـاي عاصـيان امّت خـود را ببــين
پس بفرما تا گناهان را كنند از نامه حك
مُحيي صلوات آن شفيع وآن نبي بسيار گو
زانكه داري تو بدي بسيار و نيكويي ملك
شمع شبستان وجود
السّلام اي چهره ات شمع شبستان وجود
السّلام اي قامتت سرو بهارستان وجود
السّلام اي آنــكه آرامگاهت شــد زمين
هست خاك تيره را صد ناز بر چرخ كبود
السّـلام اي آنـكه بـرتر پايـه هر بـرتـري
صد هزاران ساله راه از ساحت قربت فزود
السّلام اي آنكه بر ظلمت نشينان عدم
از تو شد گنجينه نور عنايت را گشود
السّلام اي آنكه بهر كوري چشم دلان
گرد نعلَينت جواهر سرمه اهل شـهود
السّلام اي آنكه إعجازت يكي از صد هزار
برتر از گنجـايش فسحتگه گفت و شـنود
السّلام اي آنكه پيش از خلـق آدم سال ها
روي در محراب ابرويت ملائك در سجود
من كجا و حد تسـليم تو يا خيرَ الأنـام
از خداوندِ جهانت باد هر دم صـد سلام